De pijlinktvissen

De pijlinktvissen

https://nl.wikipedia.org/wiki/Pijlinktvissen

De pijlinktvissen zijn weekdieren de behoren tot de klasse van de inktvissen.  Ze hebben een kop waaronder hun armen in een kring rond de mond zitten.  Terwijl de octopus 8 armen heeft, hebben de pijlinktvissen 10 armen.  Acht gewone armen en twee vangarmen die enkel te zien zijn als ze een prooi proberen pakken.  Ze kunnen ook inkt uitspuwen als ze bedreigd worden.  Botten hebben ze niet, maar er zit wel een platte maar zachte plaat in hun lijf.

pijlinktvis

De naam is goed gekozen, want de pijlinktvissen hebben twee vinnen aan de zijkant waardoor ze op een pijl lijken.  Om te ademen hebben ze kieuwen, maar ook een hart en twee kieuwharten.  In de lente gaan ze paren en trekken naar het noorden om daar eitjes te gaan leggen.  Het zijn erg lange snoeren waarop de vrouwtjes hun eitjes afzetten.  Vaak zie je zo’n snoeren aanspoelen op het strand.  Als ze gaan jagen, dan schieten ze als een pijl door een groep vissen en pakken zo hun prooi.  Dat doen ze door hun ogen te gebruiken.  Ze kunnen zelfs licht geven als het te donker wordt om nog te zien.  De kleuren die ze maken, worden ook gebruikt om elkaar tekens te geven.

Het zijn echte vleeseters die jagen op vissen.  Ze worden ongeveer 60 centimeter groot.  Enkel de reuzenpijlinktvis wordt tot 20 meter lang.  Het is dan ook het grootste dier op onze wereld zonder botten.  Ze lijken wat monsterachtig, maar zijn het zeker niet.  Kleinere soorten worden door mensen gevangen en gegeten.

De pijlinktvissen (Teuthida) zijn een grote, diverse groep zeeweekdieren.

Zoals alle koppotigen, hebben pijlinktvissen een kop, zijn symmetrisch en bevinden hun ledematen zich in een kring rond hun mond. De pijlinktvis heeft in tegenstelling tot de Octopus tien ledematen, waarvan acht armen en twee langere voedingstentakels. Ook beschikken ze over het vermogen om inkt uit te scheiden als ze bedreigd worden. Als inwendig skelet is er één enkele vlakke chitineuze plaat die binnen de zachte weefselstructuur is ingebed. Ze hebben een gespecialiseerde voet die tot sifon is omgebouwd en die hen toelaat te bewegen door water onder druk te verplaatsen.

Pijlinktvissen danken hun naam aan hun uiterlijk. Aan hun achterlijf hebben ze twee zijwaarts gerichte vinnen, waardoor ze in een ‘pijlvorm’ hebben. De pijlinktvis heeft twee kieuwen en een uitgebreid gesloten vaatstelsel dat uit een systemisch hart en twee kieuwharten bestaat.

Wanneer ze in het voorjaar hun eitjes gaan leggen, trekken ze naar het Noorden. De eitjes hangen als het ware samen als ‘snoeren’, die wel eens aanspoelen op het strand. Pijlinktvissen zijn jachtdieren en hebben een unieke jachtmethode. Tijdens het jagen lokaliseert een pijlinktvis zijn prooi, met zijn ogen. Ze boren zich door een school vissen heen en met een snelle beweging grijpen ze hun prooi. Na zonsondergang of als er om een andere reden te weinig licht is, lichten de pijlinktvissen zelf op.

Zeer bijzonder is dat ze over een bepaald soort ‘filter’ beschikken die het hen mogelijk maakt kleuren te gebruiken en herkennen tijdens het onderling communiceren.

Pijlinktvissen zijn uitsluitend vleesetend. Ze voeden zich met andere ongewervelden en met vissen. De pijlinktvis heeft gewoonlijk twee verlengde tentakels, die vooral gebruikt worden voor de vangst van voedsel.

De meeste pijlinktvissen worden niet groter dan 60 cm, maar de reuzenpijlinktvis kan naar verluidt tot 20 m groot worden. Hiermee is dit het grootste ongewervelde dier ter wereld. In 2007 is echter ontdekt dat de Kolossale inktvis nog groter wordt. Traditioneel wordt de reuzenpijlinktvis afgebeeld als een levensgevaarlijk monster maar dit beeld is achterhaald.

In de Noordzee komen drie soorten vrij algemeen voor; de Gewone pijlinktvis (Loligo vulgaris), de Noordse pijlinktvis (Loligo forbesii) en de Kleine pijlinktvis (Alloteuthis subulata).

In diverse keukens, van de Japanse tot de Italiaanse, is de pijlinktvis een bekende lekkernij. In veel vismarkten en restaurants staan ze bekend onder de naam calamari, het Italiaanse woord voor deze dieren.

Klassificatie

De klassificatie van de Teuthida volgens de “Current Classification of Recent Cephalopoda”, die stamt uit 2001.

Familie †Plesioteuthididae (incertae sedis)

Onderorde Myopsina

Familie Australiteuthidae

Familie Loliginidae

Onderorde Oegopsina

Familie Ancistrocheiridae

Familie Architeuthidae